a PRiMeiRa VeZ NoN é a MeLHoR...

No dia da comunhão solene
Fui de camisa engomada
Calças de terilene
E a garganta apertada

O velho alcino barbeiro
Levou-me o cabelo à faca
Fez-me um corte à francesa
Com cheirinho a talco e laca

Que domingo deprimente
Eu ali de fato e laço
A sorrir para o retrato
Com cartilha e fita no braço...

...Mas quando tudo acabou
Corri a casa disparado
E ao vestir a velha roupa
Fiquei logo confortado

O retrato que aqui vedes
Na cómoda da minha avó
Sou eu, sou eu
No dia da comunhão solene

(No Dia Da Comunhão Solene
Carlos Tê / Rui Veloso)

DiLLo a QueN MaLTRaTA

Fai xa un tempo que deixei de acuñar ou apropiarme de certas cousas que creía non me perteñecían. Unha delas foi decir "compañeira de viaxe" en vez de "a minha muller" ou "a minha dona". Todo coa boa intención de empezar por cambiar ó meu mundo e poñelo listón un pouco máis alto (cousa non difícil).
As parellas perdemos demasiado tempo xulgando a historia en vez de mirar cara adiante e como animales de costumes cústanos rompelo ciclo e poñernos man a obra. Quen somos pais de familia temos a obriga de educalos nosos fillos desafiando os derroteiros do destiño e facer un mundo máis habitable. É unha labor de todos, sen distincións de sexo, que como seres racionales deberemos afrontar para forxar seres máis libres

e con elo unha sociedade máis xusta.
Este modelo social do que estamos desembarcando está vello e caduco

anque parece que moitos néganse a abandoalo e prefiren arruinar a sua vida e arrastrar ó inferno tamén outras.

O meu amigo Armindo Salgueiro tamé llo dixo a quen maltrata

ouToNo ou NoN ToNo

Xa chegou o Outono. É incrible, dixo ela. Podo velo como si estivese dentro.
-Estás dentro, estás no Outono, dixo el. Pero sabía que non o escoitaba.
Ela só oía o estralo das follas secas baixo os pés. Notaba nas meixelas un vento ebrio de viño verde. O fume dun magosto imposible penetraba nos seus ollos. Unha fonte cantigaba á vella maneira das fontes
-Esta é a historia, esta é a minha historia
¿Va que é incrible?, dixo el.
Si, dixo ela. Incrible.
¡Pero, se estás chorando, dixo el sorprendido. ¿Por qué choras?
por nada, dixo ela. E abrazouse a el coas mans xeadas.
( Manolo Rivas arroutando non sei onde)

He aQuí aL HoMBRe...dixo Federico.

Certas cuestións profesionais fixeron que estivera afastado deste invento maquiavelico. E coido, que nestes días previos ao Nadal vou andar un tanto atareado demais polo que non podo prever da minha asiduidade por este queridiño blogomillo. A partires do vinte de decembro chegará o tempo do lecer. E coas vacacións, que por certo quedareime a descansar nas illas porque na Galiza non atopo acougo,non me chega o tempo a nada e sempre ando a unha velocidade vertixinosa de trescentos bicos por minuto, tamén espero que cheguen adiantados os reises e me traigan a tan desexada cámara de fotos. Pedinlle unha reflex dixital e, como este ano fun bon e traballei moito, espero que se porten ben. Pedir, pedinlle unha canon EOS 10D ou a canon EOS 20D anque tamén lle deixei caer que, se o presuposto non podera axustarse a tales pretensións, sería feliz con unha Nikon D70. No fondo, sei que os reises que pasan pola minha aldea son pobres, non teñen camellos, nen pajes...

PoLBo TaMéN Se eSCRiBe CoN B

Decía o inspector Carvalho que a excesiva alegría ao comer, gardaba relación directa coa propina que deberías de deixar. Que un camarero é un fino analista sicolóxico i en canto descubre o éxtasis acércachese e pídeche que llo confirmes mirandoche os bolsillos da alma e do corpo con unha complicidade de compañeiro de goce e para quén non será orgasmo, até que lle deixes o quince por cento da conta en conceuto de propina.

Eu teño clientes que non me deixan propina. Non importa, abonda que compartan conmigo a súa copa de viño.
Gracias.
Non hai de que.

ReFLeXióNS eN Do MeNoR

Xa o decía Unamuno " O home do diario xa non apunta no seu diario o que a diario pensa, senón que pensa para apuntalo"... i esto, ven a resumir un pouco todo canto me pasa no blogomillo. Un, quixera disfrutar, ser un mesmo, postear sen ter en conta o que dirán ou pensarán os demais,. Todo elo, anque pareza unha contradición, sen sentirse axexado e moito menos criticado.
A calidade da maioria dos blogs escravízame e o mesmo tempo motívame que da gusto. Facía tempo que non tiña esta ilusión por seguir facendo fotos nen por escribir dun xeito máis ou menos ordenado que tamén axuda, en certo modo, a fertilizala mente e sementar ideas.
Graciñas a todos pola vosa paciencia.

VeRDe LiMóN, VeRDe MaRuJiTa, VeRDe Que CHe QueRo...

Para facer fotos non fai falta que ocorra unha catástrofe ó teu carón, a non ser que sexas un freelance desos. A posibilidade de facer fotos nun espazo determinado é inmensa. Só tes que ser como un ollo que mira.¿Que só hai herba?, pois aprende a mirar e fai como os polares que son capaces de diferenciar até vinte tonalidades da cor branco.

ouTRaS HeRBaS

Darwin tomaba opio para calmar as dores, joyce consumía cocaína para os seus problemas oculares, Nietsche atiborrábase de brevaxes, Aldo Huxley... i este non sei que toma, pero onte mireino pola mañan, nesa hora da pava, con un grande golpe na cara que aínda rezumaba sangue e dando tumbos ao camiñar.
Fai uns anos tiven unha boa relación con el. Moitas veces íamos paseando e sentábamonos en calquer terraza do Porto dos Cristianos a falar da vida, da locura, dos sonos e ve-la xente pasear dun lado ao outro, como nunha película muda onde todo sucede fóra de ti.
Si, onte mirei-no outra vez pasar. Pasaba como unha folla seca de carballo bailando ao son do vento...

MaR aDeNTRo

Decíame unha muller galega que fora ver mar adentro e que moito se reíra. Hoxe fun a vela e mesmo estou pensando si se habría equivocado de porta porque eu de reirme, case nada, máis ben sereno e reflexivo porque a vida, a morte e o amor son cousas moi sérias, ou non?. Até unha bágoa aflorou nese intre no que Ramón se despedía do seu sobriño e da sua cuñada.
Atopéime con un Ramón Sampedro de poucas e profundas palabras, que con certa retranca sempre alcanzaban á máis sublime das mensaxes.
Eu, que nestes últimos anos só vou o cine nas sesións infantiles, quedei satisfeito. Gústoume e quédome coas sensacións anque non sexa quén de transcribilas aquí e agora.
Só decir que ao sair encendin un pitillo, non co pretexto de que me matara, cruceime con un señor que ía en silla de rodas, pasou unha ambulancia nunha emerxencia e mesmo cando arranquei co coche tiven que cederlle o paso a un cura, facendo toda esta realidade que me sentira, por un intre, un pouco confuso neste mundo. Volverei ó cine e que se vaia preparando Pawley que vai quedar sen choio. Non é unha broma (quería decir "non, é unha broma) "

FaBaS De CoReS

¡Non a viagra!
...Un pouquiño de augardente de herbas quenta a barriga e fai o home máis potente e valente.

iR PaRa NiNGuReS

Os nenos da aldea cando tíñamos que facer algún recado sempre nos decían, que se atopábamos con alguén polo camiño e nos preguntaban que para onde íamos, lles dixéramos que para ningures.
E agora, con cuarenta e un anos, xa vou entendendo aquelo de que os nenos da aldea sempre van para ningures. Será que xa estou chegando.
Saúde e terra, compañeiros.

PouSaDoiRo

Ser novo é non ser vello. Ser vello é ter opinións. Ser novo é non querer saber de opinións para nada...(F. Pessoa)

eu TaMéN SoN uNHa PuTa...(é un decir)

Pero la vieja puta ni siquiera sabía quién era ella,
cómo iba a saber quien era yo. (Charles Bukowski]

Teño que asumir esa parte bukoskiana que me fai cóchegas na pel. Moita culpa delo tivoa este home que me arrastrou, sendo eu un adolescente, coma un furacán por esa escura trastenda de todo ser humán.
Bukoswki, Allen Ginsberg, Charles Baudelaire... Bohemias noites do Orzán dende o patacón do amigo Vari Carames ao Kopas do Susiño de Soutelo dos montes e as irrepetibels borracheiras de vodka barata na discoteca Xornes ou cubalibre de garrafón en Rubí 28 na praia de Riazor.
Posivelmente moita poesía, sexo sen amor, porros e rock and roll para un aldeas coma min.

eSTaMPaS Do BeRCe

Ao fondo vemos a capilla de Dorvisou e tamén uns dos máis frondosos carballos da Galiza . A sombra deles xogábamos os pedriños e os rañolas da aldea.

A casa dos calvetes e a palleira dos Alonso

O facer a carretera de "circunvalación" o camiño é unha testemuña de silenzo perpetuo.

Cando algún compañeiro comía unha mazán, Pedriño achegábase a el, paseniñamente, e decíalle con verdadeira humildade:
¡ Non tires o carazo, eh!
Despois Pedriño enfiaba os ollos de boi de Belén na gorxa do compañeiro…e decíalle moi untuoso:
¡Ben me podías deixar parte!
…e cada bocado que recibía a mazán Pedriño alarmabase:
¡ que chantada lle metiches! Se lle das outra nin chisco queda dela.
O mellor que se podía inventar para comer con acougo unha mazán, estando diante Pedriño, era darlle outra a el, guindándolla de lonxe. E cumplía manxar ben ás carreiras, porque senón aínda viña o larchán en demanda do carozo. (Castelao en os dous de sempre)

MoSTeiRo De CaRBoeiRo

Trasdeza de Carboeiro,
no camiño de Santiago,
romerías da Saleta
e Santa Isabel de Escuadro.

Trasdeza do val ullán
Polo Toxa do cadeiro
ate as cumes do Candán.

Ansemil do cabaleiro,
Dornelas, Breixa, Trasdeza,
coa románica beleza,
co oxival feitizo
de Carboeiro.

Quen o fixo?
un home, un anxo¿
¿Que canteiros traballaron o miragre do mosteiro?

"Hay en el aire limpio de Carboeiro escuela de pájaros cantores. En el inmenso silencio de la tarde se escucha pasar el viento con sus pasos de seda. Y no sería extraño que en el crepúsculo vespertino, a la hora de entre lusco y fusco, alguien creyera ver pasar la procesión inacabable y eterna de los antiguos monjes, puntuales a los oficios".
ÁLVARO CUNQUEIRO


Outros enlaces interesantes:
O DeMo De CaRBoeiRo

o CiPRiaNiLLo NaS CReNZaS GaLeGaS

center>

O fiLóSoFo Do aRaDo CoNTRaTaCa

Deseguro que hoxe haberá centos de bitácoras razoando, con máis ou menos acerto, das eleccións americanas. Eu só quero facer unha pequena reflexión a xeito de arroutada porque para ós que, coma min, interpretamos o mundo dende acima da aldea non é doado entender algunha cousa dunha sociedade tan moderna ás veces e tan pureta noutras.
Parece ser que abonda con ter máis de mil millóns para poder chegar a Casablanca ou polo menos ese é o perfíl dos dous jichiños americanos. Nesta vida, o coeficiente intelectual do individuo e o exito non teñen porque ir da man agarradiños. Moitas veces son dous camiños paralelos. Dende logo que ós que chegan a tan altas cuotas de popularidade e devoción teríamos que medirlle o óco do recebro para enfriarlle o entusiamo a esas masas de imbéciles que só construien castelos no aire. Mesmo a politica da Galiza profunda e caciquil parece mirarse a ese espello yanki, cando o máis rico parece sempre o máis intelixente
Négome a crer na capacidade de Busch ou de Kerry para atallar os problemas que asolan este mundo e ainda vou máis alá para negarme a crer no perfíl do político de hoxendia.
Ao mellor son un incredulo ou mesmo un imbécil tamén, pero cústame moito crer que AMERICA poda ser un luz de esperanza para o resto do mundo.
O home é un lobo, tristemente non é un can.

o PaíS DoS eNCoRoS

Fai uns anos a nosa señora de Fenosa andaba a reclamar unha concesión do ano 1962 na que parece ser, se lle otorgaban tódolos dereitos a facer da cunca do rio Ulla, aquelo que lle viñera en gana. Agora leo que van perpetrar, nunca mellor dito, unha morea de encoros no meu férti e fermoso val. Leo tamén que uns cuantos alcaldes están a favor deste estroupicio, un deles é Xesús Otero, alcalde Vila de Cruces, que como todos os alcaldes do PP están a inteira disposición dos intereses criados. Non lles vale a experiencia do encoro de Portodemouros, da loita que manteñen dende fai catro anos os veciños das parroquias de Loño, Begonde e Santiso con Fenosa e a empresa encargada de dar servizo de barcaza dun cabo do pantano o outro lado. Moitos veciños teñen que recorrer unha distancia de 25 kms cos seus tractores con remolque para ir traballar as leiras que lle quedan do outro lado por negarse a empresa concesionaria da barcaza a subir a ela cousa que exceda as cinco toneladas, cando a asociación de veciños implicados aporta documentos onde a empresa que se faga cargo do transporte terá que dar cabida a 15 toneladas de peso, ter capacidade para xirar un carro de vacas e asentos para doce persoas.
O gracioso de todo esto é a tomadura de pelo de Fenosa cando lles conta que a medida da tonelaxe é a medida de MOORSON, que é menos que a métrica, mais os veciños din que esta é unha medida de volumen e non de peso.
Bueno, pois en fin, que teremos que seguir aturando estas néboas, que tan bonitas parecen nas fotografías e tan perxudiciales na realidade para a agricultura da zona e tamén para a visibilidade do maior aeroporto dunha Galiza sometida i entregada a interese alleos.

a TRiBo SaBe De oFiCioS

María Elena Ferreiro é unha fermosa moza da parroquia cruceña de Merza. Filla e neta de zoqueiros de quen herdou a esporta carregada de ferramentas para darlle xeito o pao de cerdeira, abidueira ou ameneiro e seguir a facer zoquiños no século XXI. Hoxe, a diferencia do seu pai e avó que ían de feira en feira vendendo zocos para que a xente tronzase sebes e corredoiras, adícase o mundo da artesania. Feiras de mostras en Galicia, país Vasco, Catalunya, Castela, Andalucia e até levou o seu oficio a Londres e Suiza.
Se queredes vela cravear ou sacar pao, non tedes máis que achegaros o lugar de Reboredo-Merza. A sua destreza coa gubia, coa llerda, co revoquín ou mesmo coa mangueira de facer a xabreira fará que viaxedes através do tempo para saber de onde vimos, quen somos, e quen sabe se tamén a onde imos.
O meu amigo Xosé Vazquéz Pintor recréase, neste outro libro, nesa Fisterra que ainda mantén firme e teso o orgullo de ser fillos e netos de oficiantes da vida (por certo,a rapaza da portada é María Elena). Un libro, que xunto con os vellos oficios e o recén publicado tal era vivir, axudan a manter viva a memoria da nosa xenuina estirpe de artesans.