Mudou o verbo,
apagáron-se as luces
e detívo-se o reloxio do tempo...

É coma unha ecuación antre a vida e a literatura,
sempre na procura da beleza
na terra, no mar e ata no ceu...

Moitos día­s vólvome un pouco taliban co disparador automatico,
pásame nesos días nos que todo está a flor de pel...

Unha estampa da minha aldea.
Este é o decorado permanente do teatro onde lle dou vida ás ideas.
Unha aldea que está feita do mesmo pano do que se tecen os sonos
e onde non houbo nenos progres nen haberá executivos.
Son filho de emigrantes, neto de caseiros....cando eu nacin o meu mundo xa estaba feito,
xiraba sempre para o mesmo lado. Moi pouco puden facer por cambealo.

Ese sol do carallo que me faí sentir extranxeiro
nesta terra propia de lagartos.
As veces pecho os olhos e percibo,
cómo nun recuncho da memoria, aínda chove e zoa o vento....

Detras do outeiro, nunha pedra furada,
había un bacelo que o vello prantara.
Veu unha cabra e comeu o bacelo que o vello prantara,
detras do outeiro, nunha pedra furada...

Tenho a sensación......
de que, na vida, compenso a falta de moitas cousas contigo.
De que, na vida, hai sonhos que nunca se farán realidade
pero son como a luz dunha nova espranza.
Teño a sensacion.......
de que sempre vou na procura dos teus sorrisos
como querendo apreixar algo máis que un sentimento
nun secreto compartido.
Teño a sensacion.......
de estar vivo.

Unha barca achégase o peirao con dous pescadores,
mentras o mar baila unha balada
¿Traerán algo de peixe? ou ¿ o cadaver dalgun negro?...
Ao fondo, coma un estampado,
a montaña roxa é un inalcanzabel horizonte
sempre rompendo e xuntando,
tan preto, tan lonxe.....

Pecha-los olhos para percibir a sombra da luz,
mentras reflexionas atrapado no tempo.
Todo é como moi incerto cando dudas...

¿Os guanches? Algúns cronistas os describirón como tipos altos, fermosos e tirando a rubios( i eu que pensaba que éste era o perfil dos celtas).Hai quen dí que descenden do home cromañon e que están emparentados con os vascos e tamén con algunhas tribus bereberes do Cáucaso.
Bueno,ou moito dexenerarón ou a hestoria minte

CON DENOMINACIÓN DE ORIXE
TETILLA Conhecido tamén polo nome de teta, co que garda un gran parecido, queixo suave, cremoso e uniforme...
SAN SIMÓN Queixo peculiar, máis graxo, afumado e dunha curación de dous a tres meses. Tamén parece estar inspirado nunhas tetas de mulher anque doutras medidas...
ULLOA-ARZUA queixo das nabizas ao que había que envolverlle un pano darredor para que non se esparramase. Tamén ten unhas connotacións eróticas pronuncidas...ou non?, a non ser que alguén se lle ocurra falar da fugacidade do tempo.

PD- Nada, e que estou a probar os enlaces...

O méno tinha um ar tranquilo
E a calma dum falsário
Tocava suavemente e com estilo
Para enervar o adversário

Ele tinha já algo de artista
Naquele seu jeito de pluma
A sábia pose dum mestre bilharista
Que nem o próprio tempo esfuma...

Tinha já algo de artista
Só pelo modo de andar
Podia até ser um vocalista
Nem precisava de cantar (mago do bilhar by Rui Veloso)

Ollando, palpando, escoitando, ulindo e saboreando.
Analizando cos radares o estado material das cousas,
como querendo sentir con máis forza, por dentro,
todo aquelo que che rodea por fora...

Ao fondo a cónica e volcánica montaña roxa do Médano.
Un espazo ameazado polo proxecto dun macro porto comercial para a ilha de Tenerife.
O povo e certos colectivos en pe de guerra.
Unha vez máis David contra Goliat.