Conta Salvado Pániker nun dos seus diarios que na idade media celebrábase a festa dos locos,

unha festa onde cregos, burgueses, obispos e plebeios se enmascaraban para recitar, cantar, bailar e fornicar...e dicir

alterar o orde cósmico ou natural das cousas.

Agora podo entender, como sendo un neno me proía tanto o corpo nas víspras das festas,

non eran as ansias por ir o día siguente a misa cantada da unha, non, era máis outra cousa...

Esa idea relixiosa dunha festa non era otra cousa que a solda da brincadeira,

o freo da propia gula carnal da foliada.

A verdade é que estou pensando en facerme apóstata e ateo tamén.

BiMBioS e FieToS EN PHOTOFRIDAY

Hai palabras "agrícolas" que non deixan de ser como unha testemuña do paso do tempo. Hoxe grazas o tema "delicate" dese trasteiro cheo de miradas instintivas como é photofriday, rescatei dúas das que non agroman acotío das nosas bocas.

Eses "grelos" da foto son como unha sinal inequívoca de que na terra aínda hai vida.

Despois do ataque de morriña que me entrou onte ao velas fotos de Acedre ,

hoxe fun na procura do meu Outono.

Un paseo polos montes da Esperanza fíxome soñar con el, castiñeiros de amarelas follas e ourizos recachados, cogomelos...

ese sol do mediodía, ese aire fresco,  ese cheiro a terra mollada...

Esa sensación de libertade nos cumes do Teide non ten prezo.

WaRMTH...Se de calor falamos que outra cousa pode quentar máis que o sol.

¡Ramona do Rei non era supersticiosa , non tiña malos agoiros, mais aquela pintura vermella sangrante...!

WORN,usado, gastado...

Cando eu nacín o mundo xa estaba feito, xiraba sempre do mesmo xeito.

Neto de caseiros, fillo de emigrantes...pouco puden facer por cambialo.

PHOTOFRIDAY WoRN II

Xa o dicía Baruch Benedict Spinoza , que non nacera en Dorvisou , se non queres repeti-lo pasado, estudiao...

¿Alguén se atreve a dicir o que pode ser esta MaQuiNaRia BaND?

WoRN...(e van tres) 

 

 

Si Pepe, si...fotos sacadas na casa de Cándido en Dorvisou.  Esa casa onde ti naciches, esa casa onde aprendiches o arte da tauromaquia e que tanto che valeu para lidiar touros bravos detrás deses mostradores dos bancos. En esa palleira, da que falas no anterior comentario, só quedan vestixios do que foi o seu pasado.

Estas fotos non deixan de ser unha testemuña da fugacidade, da caducidade, do paso do tempo...

¡ Van por ti, meu amigo! 

 

 

¿Por qué saco tan boas fotos?...diría Friedrich Nietzsche

¡Hoxe pola tarde, a minha Iria chegoume con esta foto do seu irmán Uxio para que a poñese no meu blog.

Díxome que só poñía fotos dela e que él tamén era fillo meu.

E como na minha casa mandan as mulleres...!

Miradas cruzadas e impasibles   ao tempo.

É curioso e non deixa de ser importante, como Fraga, agora que recuperou a libertade de dicir que o lle peta volve a removela merda  .

Importante, porque deixa moi claro, se alguén tiña dúbida, que había dentro dese espantallo vivente ou intérprete comediante. 

Nestes momentos da minha vida non me interesa a política pero non podo pasar dela. A realidade da noxo e máis que o escomenzo de algo novo parece o fin da terra. 

¡Joer, como me levantei hoxe! 

(Fagan o favor, piquen no enlace e comproben cos seus ollos as sete diferencias)

 

O ESPELLO

Un home espantoso entra e mírase no espello.

—¿Por que se mira vostede no espello, pois que non pode verse a si mesmo sen desagrado?

O home espantoso respóndeme:

—Señor, segundo os inmortais principios do 89, tódolos homes teñen iguais dereitos; xa que logo, posúo o dereito de mirarme; con agrado ou desagrado, iso non atinxe máis que á miña conciencia.

En nome do sentido común, seguramente tiña eu razón; pero, desde o punto de vista da lei, el non ía trabucado.( Xela Arias )

Bueno, eu como o R. Madrí, nen tanto como dicen "algunhas" nen tampouco como dín "algúns"...o que si é verdade é que me amparo tamén nos principios do 89.

O artista, coñecedor das súas limitacións como humano que é, sempre anda nesa procura da beleza.

E na propia natureza das cousas atopa esa inagotable fonte de inspiración para dar xeito as ideas e criar un mundo novo.

Os primeiros queixeiros de San Simón e Tetilla quixeron homenaxear deste xeito eses encantos naturais da muller. Esta lúdica, erótica e festiva idea é un amalgama onde case participan os cinco sentidos dos humanos para goze do corpo e alma.

Imperfection - PHoToFRiDaY - inperfección

Os espellos son capazes de rirse de un mesmo á cara.

Son capaces de maquilla-la imperfección ou transfigura-la realidade. Son máxicos e confabuladores.

Cando miras un espello podes chegar a entender ese fotógrafo que levas dentro

e que non deixa de interpretar calquer reflexo que brila ós teus ollos.

¡...e todo isto, sen chamarme Narciso!

"aRTe Na Rúa" posiblemente sexa o titudo da próxima exposición que faga no centro cultural do povo das Galletas_Arona .

"Pensando en verde" era outra alternativa, mais como non gusto das exposicións temáticas vou facela máis variada.

Estou traballando para completal as fotos con pequenas arroutadas. O problema é que as minhas arroutadas traducidas o castelan perden senso. Bueno, pérdeno se é que o tiñan, claro...

Non sei se terei moito tempo para dicir nada porque  o temporal xa está aquí.

Non había mellor día para dar conta dun bon cocido,  que hoxe  coa   chuvia nos vidros despacio a bater

O mencia non estivo mal  para a "sesión vermú" mais deseguida nos decantamos por un  cepas viejas de Mariano Garcia  para maior reconforto dos sentidos.

Agora, pola noite, mentras arrouto, boto de menos a París de Noya

Aínda así... son feliz.