Hoxe a feira de variedades no porto Dos Cristianos é de contrastes, barcos de cheos de turistas para facer excursións, veleiros que danzan ao son do mar e caiucos perdidos no tempo e no espazo cheos de inmigrantes desnortados, famentos, estafados e sobordetodo sen libertade.

Avelino pasa todas as mañans falando coa xente que se para a comtemplar esa estampa xa tan familiar para os que vivimos por estos lares. Avelino só se deixa levar por ese sentido do humor rancio e inoportuno dos que non atenden a razóns para repertir, cada vez que chega un caiuco " eses se non se rien de noite non se ven" ou mesmo" a eses dámoslle bocadillos e piden solomillo".

O triste é que non deixa de ser a sensación compartida dunha maioria do povo que aínda hoxe ten fora das illas máis dun millón de canarios que tiveron que emigrar nunhas condicións similares noutros tempos de fame e miseria. Ainda me atrevería a dicir, porque non, que así tamén pensan alguns politicos que viven cos ollos pechados a realidade dun problema social. Está claro que a diferencia é de cor.

Etiquetas: Canarias, caiucos

Etiquetas: canarias, cayucos

Onte falando co meu amigo Paco Lareo comunicoume a triste nova do finamento de Antonio Taboada "willy".

Paco Lareo contaba con poucos datos do suceso, díxome que quedara irrecoñecible, que o tren o machacara contra os raíles, que o matara vivo.... Que había xente que o vira baixar cara ó río coma noutras tantas veces...pero no camiño, perdeuse para sempre a sombra dunha puta idea...

A primeira cousa que se me pasou pola cabeza foi esa conversa que tiven con él, unha noite de vran en Compostela, sobor da fugacidade do tempo, da arte, da vida ...Ese presente que xa deixou de selo para convertir o tempo en pasado e agrandar o caixón do olvido. Tamén lembrei ese día que o coñecin, a primeiros dos oitenta, na feira cultural do día catro en Vila de Cruces, recitando na feira do gando, os seus poemas cunha coroa de follas de loureiro na cabeza...

A xente que o coñecía sabía que se perdía porque era como un labirinto, a xente que non o coñecía equivocabase ata onte.

Adeus, fillo de tratante de cabalos...como dicías nos curriculuns. Verémonos algún día e xa me contarás por que se suicida a xente.

Etiquetas: photofriday, dorvisou

^PHOTOFRIDAY

Son un pasmón

peatón

con opinión,

decindo a verdade núa

pola rúa.

Nunca fun usuario

de automobil suntuario

nin tampouco utilitario

camiño a pé

e por iso é polo que

vexo o mundo tal cal é

( Celso Emilio Ferreiro. Longa noite de pedra.1969)

Etiquetas: dorvisou

Etiquetas: España, mundial2006

Etiquetas: dorvisou

E soñei outra vez máis...

con Alicia, na primaveira da vida, correndo polos prados cheos de margaridas

antre paxariños piadores e bolboretas de moitas cores,

mentras as vaquiñas pacían e "reían" en libertade ao son da modernidade,

contemplando os nosos montes floridos de toxos e mimosas,

cheos de castiñeiros, sobreiras e carballeiras.

E soñei outra vez...

con G-Alicia no país das marabillas, con esa Galiza rural e culta libre de

ENDESA, REDESA, GAMESA, e a nosa golosa señora de FENOSA...

¿ONDE ESTÁ O NOSO EVO MORALESSSSSS...?

Etiquetas: Galiza, natureza