A verdade é que cando un está de vacacións ata pensar parece un sacrificio.
De aí que a vida dos ricos sexa tan puta-tiva...

 

Ollando uns gráficos deste artigo deime conta de que os volcans só son un pequeno anticipo do que pode chegar a suceder coa terra algún día. 

Fai uns días tremei no cume do volcán San Antonio,despois de ver no centro de visitantes do propio volcán un documental sobor da última erupción do Teneguía (1971). Co medo metido no corpo fun a dar un paseo pola coroa do cráter, a unha hora que xa non quedaba por alí ninguén, e pouco máis que camiñei dez minutos dos trinta que leva dar a volta. Eu non tiña medo de caer no cráter . O que verdade me impoñía era mirar para o outro lado.

Menos mal que pola noite podía relaxarme , anque fose nun recuncho de sustrato volcánico

O Tajinaste é unha planta que vin por primeira vez en Canarias. Alguén me dixera que eran plantas que precisaban de certa altitude para alcanzala plenitude e vendo estes exemplares que encontrei fai uns días, pode ser ben certo.

Eu rematara de almorzar como os reis e sain a dar un paseo polos viñedos da bodega do restaurante Tierra de Frontos , cando me encontrei con estas señoritas e non puden máis que fotografialas para que, cando os efluvios do viño menguaran, saber que aquela beleza que cautivara os meus sentidos fora verdade.

Téñoos vistos vermellos e ata o ano pasado en Galicia, concretamente no xardín dun amigo en Dorvisou atopei unha cor violeta que si me deixou traspapelado. Pero así,con esa alegría de cores e no mes de xaneiro, non recordo.

Anque a foto non sexa o que parece, tampouco estaría mal
para un concurso de feísmo ou denuncia.

Despois do post do amigo Pepe Penas , tamén nado na aldea de Dorvisou e a quen, por certo, conecín pola rede, tamén quero traer a este recuncho a outro pintor máis da aldea máis cibernética do universo.
Pepe do Rei escomenzou a pintar, en boa parte, para recompensar o vacío dos que aman a súa terra e que por circunstancias puntuales, se foron dela.
Fai uns anos, mergullado na política e soñando que así se podíAn cambiar o rumbo das cousas, loitaba contra deses monstruos de encoros e na defensa dos nosos ríos.
Logo, un pouco desanimado e asqueado de tanta vaidade e lambecús fai as maletas e vaise unha tempada para a illa da Palma,
sendo alí onde escomenza unha nova etapa traballando e nas súas horas libres tomando clases e pintando.
Agora, de volta a súa terra goza e padece pero non lle importa .
E dicía DORVISOU a aldea máis cibernética porque xa me diredes ¿onde hai unha aldea con quince casas, sen taberna, sen conexión a internet e con un , dos e tres blogs? ¿que, onde...?
’Ei parroquia! ¡Saúde e terra!

Era unha praia longa de areia negra e nela xogaban uns nenos, o soño era en blanco e negro pero a pelota era de cor amarelo....

Papa, se fago os deberes...que me das?

E quedei calado, non caéra eu nesta  posibilidade... e coido que o Padre Sarmiento , tampouco ...

Vinte e un millón de veces adourando ó mesmo Deus en camas diferentes...

O home que quedou petrificado ollando pasar o río Sil entre os acantilados da Riboyra Sacrata,

Tamén hai unha señorita, e seino por Ana, a leiteira, que escribe poesía e que disque dixo que ese don traspasárallo o espírito de Bécquer,

que o dese si que nolo aprenderon na escola, o volverán las oscuras golondrinas, moito me gustaba, e a ela tamén lle debía gustar porque o encontro co espírito foi na praza das Bárbaras, e o espírito posuína e disque a deixou preñada. Preñada de poesía. Amalia e Ana veña a rir co conto, coa pichola do leite do espírito, ai o espírito, ai. E aínda habemos de ir polas Bárbaras, Ó, a ver se atopamos o espírito de Gustavo Adolfo?

Pois eu xa fun, díxenlles. E deixeinas sen fala, sen tempo de rir, tan de súpeto foi.

E que?

Gústame máis outro que hai no xardín de San Carlos. Ese non preña.

Amalia, facendo a escandalizada: Ai, neniña! E ti estás feita unha puta dos espíritos.

"...E quen os queimou eran cristiáns. Así que ti. como tamén es cristiá..., ou non es?

-A min bautizarónme, mais non son crente dende hai moitos anos.

- Ah, moi ben. E así líbraste. Mais moitos dos xudeus que queimaron tamén eran como ti, non crían no xudaismo,

mais naceran de pais xudeus, así que no lles valeu de nada.

E se a eles non lles valeu de nada, a ti tampouco. Ti es cristiá, así que tamén es responsábel daquelas mortes . ¿É ou non é?...

Desto e de moitas cousas máis, falábanos Suso De Toro no "home sen nome"

Irmandade galega nunha das eiras máis lúdicas do planeta terra.

A SoLaiNa De PiLoÑo

Cando me quedo a durmir na casa do meu amigo "Barrigote" en Compostela, sempre me desperto coas ansias de ir a ventá que da cara o interior do convento de clausura de Belvís, para sumirme nunha catarse limpadora vendo as monxas sachala horta .

Cóntame o meu amigo que noutros tempos as monxas procedian das familias da clase media pero que agora había poucas, que adicaban o seu tempo a oración, a facer melindres... que cosían, non sei se para Zara ou quen e tamén facian as óstias para a grande maioría das igrexas compostelanas. Pero que este último negocio íalle a pique por culpa da política de Zapatero que redimía el só case tódolos pecados. ...

Tamén me dixo que só se vían por fora dúas ou tres, pero que sempre traballaba a mesma.

Non me fixo falta cavilar moito para darme conta que a sua caterva está gobernado polo mesmo patrón que a nosa,

en canto a que traballa unha e mandan catro.

De tódolos xeitos, nesa horta nótase que falta un home para cortala herba :-)

Esta foto de hoxe recórdame aquela caldeirada de Pinto e Maragota que comín na casa do Rillote nunha aldea que se chama Leloio. Baixáramos a comprar o peixe a lonxa de Malpica e unha señora que vendía percebes , intuindo xa que era eu das terras do Deza,  metiume gato por lebre....Pero bueno a caldeirada estivo insuperable e aínda hoxe, mirando esta foto pareceme que ule e alimenta.